Cidizarre

07:18 am - Ізноў пра каханне

У нейкім альтэрнатыўным вымярэнні мы – не цеплакроўныя малпы, а неарганічныя вадзянікі, разумныя вадкія целы, і толькі некаторыя з нас – адной крыві. І калі мы з табой былі побач, мне здавалася, што мы з табой зараз якраз у тым паралельным сусвеце, і калі я толькі да цябе дакрануся, мая кроў перальецца з маіх жылаў у твае.

01:37 am - 3. Маланка-аркестр

3.Маланкі малявалі няроўныя ромбы на сьценах і столі; здавалася, пахла сьвежай вадой і новым жыцьцём, хоць насамрэч пад'езд быў герметычна закаркаваны. Прыступка за прыступкай, яна ўзносіла радасьць і гонар свой на працягнутых руках; ліст. На гэты раз ён ёй ня сьніўся. Навальніца вуркатала задаволенай коткай. Ад суседскіх дзвярэй пахла не вільгацьцю - вячэрай, што насамрэч ужо спала ў цёплых страўніках, але памяць пра яе жыла, нязьмененая, найлепшая. Вочы Сварны зіхацелі ў цемры. Самае страшнае, што магло зь ёй адбыццца і калісьці адбывалася ледзь не штодзённа, - самотнае вяртаньне ў пустую чужую кватэру, паўз ваўчкі ў чужых дзьвярох - гэтым разам мінула, яшчэ не пачаўшыся. Зараз яна не была адна. Ніхто б не паверыў, але яна ўсё-ткі здолела дажыць да таго часу, калі й ня верыць ужо не было каму.
Спыніўшыся перад уласнымі дзвярыма, яна прысела на кукішкі і падсунула ліст праз шчыліну, бо менавіта такім чынам яна марыла яго атрымаць. І за тым, прытуліўшыся да сцяны, лашчылася да яе шчакой, асьцярожна цалавала - хоць і ня быў, але на месцы сьцяны мог быць, быў магчымы нехта іншы.

10:41 pm - 8. Крышталёвая гара.

8. Ён прыйшоў моўчкі, і, гэтаксама нічога не пытаючыся, распрануўся і лёг, адвярнуўшыся ад яе. Яго рыхлае цела было падобна да часночнага пірагу. Лагчынка на сьпіне прарасла рэдкім кучаравым пералескам, празь які пракладвалі сабе шлях саланаватыя, скудзеючыя ручаі. Адтапыраны азадак выглядаў пляскатым і цёмным. Яна ўткнулася тварам у яго пакатае плячо, але Звамі, не паварушыўшыся, адно толькі шумна уздыхнуў, нібыта бык на кароткай прывязі. Яна бязгучна, салодка засьмяялася. Паветра, якое ён выдыхнуў, ператварылася ў густое воблака, на якім яны адляцелі ў сон і цемру, прыхапіўшы з сабой адно халодную, ласкавую белую прасціну. Глытаючы эліксір яго вострага паху, яна магла не баяцца болей нічога, хоць ёй няшмат было і патрэбна. У паўсьне яна паўзком перабіралася цераз высокую крутую гару, а потым зкатвалася з яе вальком - тады яна ўспомніла, недзе, калісьці гэта была такая дзіцячая гульня - але потым гара сама захісталася і ўпала проста на яе, прыдушыла, раструшчыла, амаль забіла. Яна крычала і скавытала, потым плакала, потым рагатала, потым сьціхла.

06:37 pm - 13. Рыба, якая баялася вады

13. Яна мала што ведала пра час і таму амаль зь ім не зьмянялася, але ва ўсе дні і ўва ўсе гады пры ёй заставаліся дзьве бясспрэчныя вартасьці: яна не разумела свайго няшчасьця, але любіла кампанію шчасьліўцаў. Самымі яркімі ды трывалымі яе ўспамінамі засталіся сямейныя сьвяты ў дзяцінстве, і разам з імі - хаўтуры; і ніколі не зацьміла гэтую радасьць разуменьне трагедыі, што насьпявала ў доме з кожным пахаваньнем і нават вясельлем. "Чым гусьцей фарбуюцца, тым чарнейшыя потым сьлёзы", - тлумачыў ёй нехта, а можа, і ня ёй, а сабе, бо што можна было ёй патлумацыць? Яна згодна ўсьміхалася, а потым паварочвалася ў той бок, дзе сьмяяліся гучней, і яе ўсьмешка рабілася як сьцягі над сьвяточным горадам. І ўвесь горад крычаў ёй: "Валё!"
І тады яна кахала, не як пазней - як ніколі, і, як ніхто, яна была вольная ў сваім каханьні. Для яе актам любові былі рэчы, для іньшых людзей штохвілінныя: назіраць - цішком альбо адкрыта; гаварыць - хоць бы і вельмі простыя словы - альбо маўчаць там, дзе банальнасьць сітуацыі патрабуе пустаты прамоўленай; аказвацца побач, дакранацца да рукі, локця, пляча, сьпіны. Выбраньнік абарочваўся і сустракаўся зь ёй вачыма, і часьцей за ўсё таксама ўсьміхаўся. Яна ніколі не вяла ўлік, каб патрабаваць чагосьці большага.

06:48 pm - 4.Through the roof underground

Тады яна яшчэ не развучылася ездзіць у метро; яна заўсёды садзілася ў вагон на канечнай станцыі, акурат пасярод даўгой лавы, прыціскала складзеныя далоні да грудзей і засяроджана ўсьміхалася. З кожным прыпынкам у вагон набіраліся людзі, адзін за адным, але мейсцы зправа ды зьлева ад яе заўжды займалі апошнімі. Аднойчы яна вельмі доўга разглядала цыганку: у залатых завушніцах, у сініх плястыкавых тапках, зь лілаватымі ружамі на спадніцы. Гэта не значыла роўна нічога, але ясна было, што яны не спадабаліся адна адной.

10:12 pm - Ліст з вострава Цэйлон

2. А чацьвертай гадзіне раніцы Сварну разбудзіў выбух, успалашыў нават у аблюбаваным, бясьпечным гнязьдзе. Яна спала бяз сноў і ўмомант расплюшчыла вочы. Хутка, як не сваё, тахкала сэрца. Маўчаў тэлевізар. Ножкі, ручкі, спінкі мэблі тапырыліся вакол цёмным лесам, а за імі грала няранішняя заранка. Рукой, нязвыкла белаю ў паўцемры, яна выцягнула з-пад скамечанага адзеньня пульт і пачала павольна націскаць кнопкі. Адну за адной, пачынаючы ад верхняй левай. Экран не загараўся. Электрычнасьці не было. Пачыналася магутная навальніца.
Сварна ўзнялася. Ці то шок прыдаў ёй моцы, ці то прыродная энергія, што іскрыла за вокнамі. Некалькі звыклых хістанняў ківачу - кухня, прыбіральня, рукамыйнік, лядоўня, - але чарговы ўдар перуна збіў яе з курсу, і яна раптам зразумела, што стаіць ля дзьвярэй на вуліцу, прытуліўшыся ілбом да халоднага шклянога вочка. Звыклы страх чужых вачэй суцешыўся цемрай, нязвыклай цішшу паміж грымотамі, і ў рэшце рэшт, чарнатой у вочку, да таго заўсёды цьмяна падсвечаным звонку. Яна павярнула кругленькую ручку і выйшла.

11:30 am - Нацыянальны сувенір, лялькі з саломы і лёну

..Увесь астатні час яна глядзела дзіцячыя мультканалы. Магчыма, гэтая каляровая мітусьня зьберагала пэўныя каштоўныя рэсурсы яе мозгу, што непапраўна спустошваліся любой іншай інтэлектуальнай дзейнасцю. Яна ляжала на падлозе, бо пераваліцца наверх, на канапу таксама вымагала недаравальных высілкаў, і сачыла, як у перыферыйных зонах пакоя патрохі збіраецца пыл. Каб позірк учапіўся за тэлевізар, яна рабіла падушку з уласнай скінутай адзежы, на якой і засынала, калі а трэцяй гадзіне дзіцячы канал аўтаматычна пераключаўся на парнаграфію.
З раніцы ёй авалодвала ліхаманкавая жыццядзейнасць, яна падхоплівалася, на хісткіх нагах бегла ў ванны пакой, потым на кухню, потым у туалет, потым цыкл замыкаўся. На дзесяты раз адчыніўшы і зачыніўшы лядоўню, яна ўсвядомлівала, што сама сабой ежа там не заводзіцца. Часам яна піла гарбату. У яе былі вялікія сховы, яшчэ з тых часоў, як нехта езьдзіў у Індыю, Бірму, на Шры-Ланку, і заўсёды вяртаўся з падарункамі. Тады гэта быў рэдкасны прысмак, каштоўны, бы рэдказямельная руда, а зараз - сухі, выцьвілы прах, прыбраны ў каляровую фольгу. У яго застаўся адзіны смак пылу, толькі не кватэрнага - горка-пустэльнага, марсіянскага, месяцовага.

01:24 pm - тое, пра што ўсе падумалі

“Незадоўга да Крымскай вайны ў Польшчы ўтварылася тайнае нацыянальнае кіраванне, зразумела, з мэтай распаліць мяцеж. Доўгі час пра іх дзейнасць нічога не было вядома. Хадзілі дзіўныя чуткі пра паўночныя сходкі ў сутарэннях, пра здраднікаў, што былі асуджаныя судамі, дзе суддзі былі ў масках і з каптурамі на галовах – на іх прысуды не было апеляцыяў і нельга было ад іх уратавацца, - пра хатнія вобшукі, ад якіх не ўберагліся ні палаты, ні хібары, і пра целы, якія знаходзілі ноччу на самых людных вуліцах сталіцы або на аддаленых пустках за горадам; а на кінжале, якім закалолі ахвяру, стаяў штэмпель з вядомым дэвізам рэвалюцыйнага камітэта. Так добра захавалася таямніца навейшага Фемгерыхта, што ўсе высілкі раскрыць іх чальцоў засталіся марнымі.”
Чарльз Уільям Геккерторн “Гісторыя таемных таварыстваў”

05:12 pm - nothing like the sun

Я падымаю галаву, і мне па вачах б’е яркае, шчаслівае сонца. Яно пранізвае мяне да самай глыбіні майго сэрца. У ім так многа любові, што яе можна зблытаць з нянавісцю. Пад такім сонцам, у такі выдатны дзень на пачатку лета чалавек не мае права быць сумным, непрыгожым, хворым. “Чаго табе не хапае?” – вялікадушна пытаецца сонца. Я падаю перад ім тварам долу, каб выказаць сваю ўдзячнасць за ўсё, што ў мяне ўжо ёсць, і больш не магу падняцца.

11:36 am - Сны

Сотняй гадоў пазней, няранняя раніца, калі спяшацца не мае сэнсу ні вольнаму, ні спраўнаму, ні падначаленаму. Міністр народнай асветы кіруе фотамабілем колеру «фратаваны электарат» і слухае аудыёкнігу з серыі «Псіхалогія і душэўнае самаўдасканаленне».
«І Вялікі Сеткавік паклаў мне руку на плячо, ад чаго ува мне ўзнялася хваля салодкага і светлага шчасця».
Міністр народнай асветы нервуецца, кашляе і сплёўвае ў хустачку. Ён дагэтуль зашмат паліць. Нават перамогшы смерць, некаторыя рэчы перабароць немагчыма. Дактароў, напрыклад. А тут яшчэ, як аказваецца, Вялікага Сеткавіка.
Міністр уяўляе сабе яго як агромністага павука са страхалюднымі жваламі і раздутымі мяккімі педыпальпамі.
Заякарыўшы фотамабіль на магнітнай паркоўцы, Міністр лёгкай хадой пачынае сваё ўзыходжанне па высачэзнай мармуровай лесвіцы і між часам тэлефануе Старшыні Акадэміі Навук.
- Вялікі сеткавік? Дык гэта ж герой коміксаў. - кажа яму Старшыня, прафесар прапедэўтыкі. - Сам памятаю, мы гуляліся ў яго ў пачатковай школе. Ось памятаю, бярэш аўтамат, і - ду-ду-ду-ду-ду!
- А мне падалося, ён бярэ ўладу без зброі. Дабром.
- Ну так. А ты бярэш зброю, і ду-ду-ду-ду-ду па ім! Памятаю, я заўсёды перамагаў!
Гэты адказ не задавальняе Міністра Асветы. Паводле яго меркаванняў, дзеці ў пачатковай школе павінны займацца зусім іншым.
- Дык вы ў школе гуляліся? Як вас толькі ў Акадэмію ўзялі?
- У вашым голасе мне чуецца абвінавачванне, неактуальнае за даўнасцю справы! - кажа старшыня і хіхікае. Сувязь перапыняецца.
На белым мармуровым ганку Міністр ужывае магнітны пропуск, але высачэзныя дзверы застаюцца зачыненымі. Ён спрабуе яшчэ і яшчэ - ўрэшце, яны адчыняюцца. - Што, ў Рай не пушчаюць? - яхідна пытаецца Старшыня Акадэміі навук, выходзячы з дзвярэй, і, не чакаючы адказу, сыходзіць уніз. Міністр паварочваецца да дзвярэй - у іх стаіць Шэры Чалавек.
- Праходзьма, - кажа ён.
- З пэўных крыніцаў мне сталася вядома, што вы распаўсюджваеце непрыстойную веду, - кажа Функцыянер у кабінеце.
- Я знайшоў патаемную кнігу, - кажа Міністр і трохі нервуецца. - Можа, сто гадоў яна праляжала на самым дне памяці майго першага персанальнага камп'ютара. У ёй расказваецца, як зрабіць усіх людзей шчаслівымі.
- Мы ўжо зрабілі ўсіх людзей шчаслівымі, - кажа Функцыянер. - Ці вы думаеце, нашто была патрэбная рэвалюцыя?
Пасля гэтых словаў абодвум належыць устаць і выканаць гімн:
Рэвалюцыя, ты навучыла нас
Верыць у невінаватасць дабра...
Яны гэта робяць. Міністр спявае з вялікім натхненнем. Функцыянер задаволены. Але потым гэты жаўтазубы, бязжаласна ліпаксаваны дзядзька сам усё псуе.
- Я ведаю, мы ўсе вельмі шчаслівыя, што жывем тут і цяпер. - кажа, трохі засопшыся, Міністр. - Але ці даўно вы проста перажывалі шчасце?
- У вас яшчэ ўсё наперадзе, - кажа Функцыянер, абдымаючы яго за плечы.
Гучыць песня: “Put me in your dry dreams, put me in your wet, if you haven’t yet.”
Я прачынаюся ў абдымках асалоды, з адчуваннем, нібы ў душы маёй незабудкі і ў чрэслах маіх мёд.

12:23 am - ранішняе заўтрашняе

Я прачынаюся ў пакутах, прыдушаны ліхаманкай, і пакуль я не расплюшчу вочы, мне здаецца, нібы я паміраю.
А потым я ўстаю і іду, і чым хутчэй іду, тым мне лягчэй.
Я ведаю, што, пакуль я сплю, я плачу па табе. Плачу так горка, нібы ты памерла. І буду плакаць.
Адзінае месца на Зямлі, дзе я вольны, - гэта сны.

08:23 am - Апошнія манга ў Парыжы

Вецер вее, дожджык сее холад, смутак і прастуду. Ты мяне не разумееш, і з табою я не буду. У маўчанні спіць пытанне, слова нараджае слова... Дзе канец маім блуканням? Як згубіцца канчаткова?

10:25 pm - Што такое свабода?

Да мяне пачалі прыходзіць успаміны пра дзяцінства - незацёртыя, каляровыя. Сёння, напрыклад, я успомніў гульню "Эрудыт", якая навучыла мяне прынцыпам электрычнага ланцужка. Аснова гульні - дошка і два кантакты на правадках. На дошку кладзецца картка з заданнем. Напрыклад, злучыце птушку і яе назву. Або шараду і адказ. Ты утыркваеш адзін кантакт у шараду, а другі - ў адказ. Калі адказ правільны, загараецца лямпачка. Самая простая такая гульня складалася з кардонкі з фольгай, батарэйкі, лямпачкі і двух кавалкаў дроту.
Уважліва разглядзеўшы схему, можна было разгадаць любую картку, нават не ведаючы адказу... Чаму гэткія ўспаміны зрабіліся для мяне інтымнымі? Што выцесніла іх на самыя выселкі маёй памяці? Што такое я-дазволены, і што такое я-натуральны?
Што такое свабода?

01:16 am - Як прыгожа

Як прыгожа будуць выглядаць сцягі на белым снезе.

09:16 am - Угадай мелодыю, угадай кіно:)

Бо гэта быў доўгі, доўгі час,
І час той нядобрым быў да нас.
Сярод насельнікаў Зямлі
Былі і мы, і мы былі.
Але натура паўстае,
І нас з табой - о-йе, о-йе,
Уздымае ў воблаку густым
Каметны пыл, касмічны дым.
Ён саграе - о-йе, о-йе.
Твае далоні і мае.
Я праглыну сваю журбу
І ўздыхі выдыхну ў трубу
Хай дзьме нуда ў сваю дуду,
Я больш за ёю не пайду.

06:10 pm

Ня кожны можа так, як я.
Ня кожны.
Ня кожны можа так, як я.
Так -- можна.

12:19 am - трохі трызнення для адданых чытачоў:)

365 спосабаў палюбіць жыццё: гісторыя сёмая

Было дзве гадзіны ночы, у мяне быў востры прыступ дэпрэсіі, я ішоў па маршруце пятнаццатага аўтобуса і плакаў. На лаўцы ляжала Евангелле, адкрытае і пакрытае крышталікамі лёду. Я сцёр шэрань і прачытаў: і сказаў Ісус, вазьмі сваю пасцель і ідзі.
І я ўзяў сваю пасцель і пайшоў на рынак, бо куды яшчэ ісці ў суботу бяздомнаму, хвораму, такому, як я, у каго, акрамя пасцелі, нічога свайго няма, нават блізкіх, каб абмыць маё цела, калі памру.
І сказалі мне людзі: у наш святы, святочны дзень ты працуеш - носіш сваю пасцель. Дзе твой сорам?
Ад сораму ў мяне запякло ў пячонках, закруціла ў селязёнцы, і ўсе мае хваробы ізноў пачалі грызціся паміж сабой, раздзіраючы мае вантробы. Я паклаў пасцель на зямлю пасярод рынку, лёг на яе і памёр.
Па маршруце пятнаццатага аўтобуса ехаў снегаачышчальнік з вялізнымі мётламі па баках і махаў імі, нібы крыламі. Калі мне ў твар сыпанула нячыстым снегам, я ўсхапіўся, працёр вочы рукавом, падняўся з лаўкі і пайшоў услед, уголас славячы Госпада нашага, што дараваў нам жыццё. За кожным маім словам з неба сыпаліся залатыя канфеці і крупчастая манна.
- Яціць яго ціць! - крычаў вадзіцель, абарочваючыся на мяне.
- Святы вечар! - радасна гукаў я ў адказ.
Снегаачышчальнік стаў, вадзіцель выскачыў і пабег да мяне. Я шпурнуў у яго зацукраванай грушай. Вадзіцель ўпаў на зямлю, як падкошаны.
Я пакрыў яго сваёй залатушнай пасцеллю і пайшоў далей, вольны і здаровы, спяваючы хвалу радасці. За маёй спінай, за шчыльнымі фіранкамі чужых мрояў, адбывалася чарговая сцэна ўваскрашэння.

11:03 pm - з цыклу "гістэрычны люмпен"

Калі я думаю пра нашае з табою каханне,
Яно нагадвае мне рыбіну, нанізаную праз вочы.
Яе абселі мухі, яна загінула дарма,
Як нашыя з табою намаганні як след яе высушыць,
Каб можна было стукаць ёю аб стол, нібы аргументам
За тое, што мы павінны быць разам.

05:15 pm - Алка-галі

Сыпле снег. Я сяджу, папіваючы віскі. Адчуваю, як нехта, далёкі і блізкі, дацягнуўшыся доўгай рукою з-за краю Зямлі, маё сэрца загадна сціскае. Хай, насуперак хвалям магнітным і дротам напятым, мы прыснімся адно аднаму... Паўгадзіны да пятай, пачынаецца ноч. Да сустрэчы, мой дружа, да скорай, я выходжу на сувязь. Прашылі этэр метэоры-сняжынкі, зіхоткія кропкі і рыскi, - і, чытаючы іх, я ў гарбаце размешваю віскі.

01:47 pm - Casablanca Moon

Я злуюся на цябе, бо табе прысніўся Хэмфры Богарт.

Я ніколі табе гэтага не скажу, нават калі я злуюся дарма, нават калі ты насамрэч любіш мяне і толькі мяне, нават калі я і сам люблю цябе.

І бяда не ў тым, што сам я непадобны на Хэмфры Богарта. Гэта вельмі цяжка – быць падобным да Богі. Напэўна, сам Богі калі-ніколі кляў сваю прыгажосць і талент, што ўзносяць яго зоркай на нябёсы, але не дазваляюць быць шчаслівым на Зямлі.

Зусім не ў тым бяда. Будзем лічыць, з маёй знешнасцю, я нарадзіўся шчаслівым.

Але, куды гэта варта? Вось так, без майго дазволу, сніць кожнага-першага-лепшага?

Вазьму і не буду з табой размаўляць. Трэба даць табе час адумацца. Выкінуць гэты чмур з галавы, пакуль не позна.

І зараз мне трэба быць асцярожнейшым удвая. Бо, нават калі я запрашу цябе паглядзець рарытэтнае выданне “Касабланкі”, з гэтага ўжо не атрымаецца прызнання. Ты будзеш глядзець і думаць: “Ха-ха! Між іншым, у нас з ім тое-сёе было! Ён мне прысніўся!”